8. Diana Salaymah (zij/hen)

Mijn naam is Diana Salaymah. Ik ben 23 jaar, student, Palestijns, en wonend in Rotterdam; een stad die haar kracht haalt uit diversiteit, maar waar gelijkheid ver te zoeken is. Ik geloof niet dat vrijheid, gelijkheid en waardigheid idealen zijn om over in discussie te gaan (wat helaas wel vaak zo moet). Het zijn geen gunsten of privileges. Dit is geen liefdadigheid. Dit zijn rechten. Punt. Mijn strijd is verbonden met die van vrouwen van kleur die hun ruimte opeisen in een wereld die hen wil verkleinen. Met mensen op de vlucht die niet als nummers maar als levens gezien willen worden. Met gemeenschappen die ondanks armoede blijven staan en blijven bouwen aan hun toekomst. En met een Palestina dat niet gereduceerd wordt tot conflict, maar erkend wordt als land, als volk en als recht. We leven in een tijd waarin fascistische ideeën niet langer fluisteren, maar steeds luider klinken in het midden. Wat ooit extreem werd genoemd, schuift richting normaal. Het politieke centrum beweegt naar rechts, en wie geen papieren heeft, geen geld, geen huis of geen witte huidskleur, wordt als eerste opgeofferd. Ik organiseer, spreek, schrijf en beweeg - online, op podia en op straat. Niet alleen om bewustzijn te creëren, maar om koloniale structuren te ontmaskeren, om stilte te doorbreken, om ruimte terug te pakken en verandering te eisen. Vrijheid is namelijk nooit gegeven, maar altijd gepakt. Mijn stem is de echo van mijn voorouders. Mijn strijd is geen keuze, maar een verantwoordelijkheid.
Mijn werk is spreken waar men stilte verwacht. BIJ1 is spreken waar men stilte verwacht.