Onze standpunten

Beste Rotterdammer,

Sommige steden kies je niet. Die kiezen jou. Rotterdam deed dat bij mij, vijftien jaar geleden, toen ik hier met mijn gezin vanuit Australië aankwam. Sindsdien is deze stad mijn thuis. Ik hou van deze stad, van de ruwheid van de dagen en al helemaal die van de avonden. De stad van mensen die elkaar dragen, ook als het systeem dat niet doet. Want helaas laat deze stad ook zien hoe de illusie, het eindeloze project, van de vrije markt die alle problemen zou oplossen, definitief faalt. We zien en ervaren hoe steeds meer mensen moeten vechten voor steeds minder zekerheid.

In deze stad komen macht, invloed en geld steeds meer terecht bij grote bedrijven en bij mensen die al meer dan genoeg hebben. Tegelijkertijd wordt het leven voor steeds meer Rotterdammers onbetaalbaar. En daarboven zweeft een politiek die losstaat van de stad en weigert te luisteren. Een politiek die wordt beoordeeld op hoe wordt omgegaan met de meest kwetsbare mensen en die op dat punt steeds opnieuw tekortschiet.

De zoveelste woontoren wordt omhoog getrokken en meteen gepresenteerd als “goed nieuws” voor de wijk. Maar wij weten wat die glimmende toren echt is: een symbool. Een boodschap, in beton en glas. In al zijn hoogte zegt hij tegen de rest van ons: jij bent hier niet meer welkom. Dit is niet langer jouw wijk.

De gentrificatie van Rotterdam gaat in een steeds hoger tempo. Mensen die na de oorlog de wijken hebben opgebouwd, de stad hebben gevormd en cultuur en verhalen hebben gedragen, dreigen nu te worden vergeten. Dat mogen we niet laten gebeuren.

Racisme zit diep in dit systeem. In de politie. In de woningmarkt. Op straat, elke dag zichtbaarder. Voor mensen van kleur is dat geen theorie, maar realiteit. En er zijn politieke partijen die dat niet bestrijden, maar aanwakkeren. Die mensen tegen elkaar opzetten en vervolgens doen alsof wij het probleem zijn. Terwijl dezelfde machten die ons hebben gekoloniseerd, die oorlogen hebben gevoerd in onze landen, die ons uit onze thuislanden hebben verdreven, nu denken dat ze ons mogen vertellen dat wij hier niet welkom zijn. Wij zijn hier. Wij bouwen deze stad. En wij gaan nergens heen.

En juist daarom kan ik niet meedoen aan het sprookje dat Rotterdam “voor iedereen” is.

Ons partijprogramma is dan ook niet geordend op basis van wat het belangrijkste is. Het is juist de samenhang van de programmaonderdelen die van belang is. Verschillende vormen van uitsluiting en uitbuiting zijn namelijk nauw met elkaar verbonden. Langetermijnoplossingen zijn dat ook. Zo bestaat er geen economische rechtvaardigheid zonder een antikapitalistischeaanpak, geen klimaatrechtvaardigheid zonder dekolonisatie en geen LHBTQIA+-acceptatie zonder waakzaam te zijn voor moslimdiscriminatie.

Wat hier gebeurt, staat niet los van wat er in Palestina, Congo, Sudan of elders gebeurt. Dezelfde systemen die hier mensen uit hun huizen drukken, profiteren wereldwijd van uitbuiting en geweld. Daarom staan wij niet alleen op voor rechtvaardigheid in Rotterdam, maar ook daarbuiten. Solidariteit stopt niet bij de stadsgrens. Onze haven is direct medeplichtig in oorlogsmisdaden door het doorvoeren van wapenonderdelen.

Waar een wil is, is een weg. Dit zijn politieke keuzes. Ze worden verpakt in moeilijke beleidstaal, jargon en politieke taal, zodat alles ingewikkeld lijkt. Maar laat je nooit wijsmaken dat er geen geld is. Dat is niet waar. Er is geld voor dure woontorens. Voor prestigeprojecten zoals Boijmans Van Beuningen. Voor het beschermen van grote vervuilende bedrijven in de haven, die gewoon hun gang mogen gaan.

Ik zie het als mijn taak, en als de taak van BIJ1, om een doorgeefluik te zijn voor alle kritische stemmen in de wijken. Voor bewoners, werkenden, jongeren, activisten, mantelzorgers en huurders die al jaren weten wat er misgaat, maar te weinig worden gehoord.

Onze taak is om hun strijd luid en duidelijk de raadzaal in te dragen. Zodat macht niet langer comfortabel is en onrecht niet langer wordt genegeerd. Zodat duidelijk wordt: wij buigen niet.